Edgar Mitchell: De astronaut die alles veranderde na de landing op de maan

0
14

Edgar Mitchell was meer dan alleen een piloot en wetenschapper. Hij was een man die voor zich uit staarde en terugkwam met een andere kijk op de werkelijkheid. Geboren op 17 september 1930 in Hereford, Texas, overbrugde zijn leven de kloof tussen koud ontwerp en diep spiritueel onderzoek. Hij stierf op 4 februari 2016 in West Palm Beach, Florida. Maar daar hield zijn invloed niet op.

Zijn beroemdste moment vond plaats tijdens de Apollo 14-missie. Dit is meer dan alleen een vlucht. Begin 1971 was dit een gok met hoge inzet voor NASA. De bemanning bestond uit commandant Alan Shepard en Stuart Roosa. Van 31 januari tot 9 februari liepen Mitchell en Shepard op de maan. Ze verkenden de hooglanden ten noorden van de Fra Mauro-krater. Het is een ruig, moeilijk landschap. Ze stuitten op technische problemen. Ze worden geconfronteerd met fysieke vermoeidheid. Maar het is ze gelukt.

Voordat hij vanuit de ruimte naar de maan kon staren, moest Mitchell de academische ladder beklimmen. Hij bezocht eerst het Carnegie Institute of Technology in Pittsburgh. Hij studeerde in 1952 af met een B.S. op het gebied van industrieel management. Een achtergrond in systeemdenken kan helpen omgaan met verstoringen in de ruimtevaart.

Vervolgens trad hij in dienst bij de Amerikaanse marine. Het leger heeft piloten nodig die vliegmachines kennen. Mitchell geleverd. Hij behaalde zijn B.S. in luchtvaartkunde aan de US Naval Postgraduate School in 1961. Hij was echter nog niet klaar. Hij duwde verder. Hij wilde de diepere mechanismen van de vlucht en de ruimtevaart begrijpen.

Hij behaalde zijn doctoraat in de luchtvaart en ruimtevaart aan het Massachusetts Institute of Technology in 1964. MIT staat centraal in de ruimterace. Daar zijn betekent dat je in het centrum van innovatie staat. Dat betekent werken met enkele van de scherpste geesten in de branche.

Dit educatieve pad is niet willekeurig. Dit was een bewuste constructie. Industrieel management leerde hem logistiek. De luchtvaart leerde hem natuurkunde. De ruimtevaart leerde hem orbitale mechanica. Elke graad voegde een competentielaag toe. Toen hij zijn astronautenvleugels aantrok, was hij overgekwalificeerd voor veel van zijn leeftijdsgenoten. Deze precisie kwam hem goed van pas tijdens de Apollo 14-missie.

Maar waarom is dit vandaag de dag belangrijk?

Veel mensen herinneren zich Apollo 14 vanwege zijn golfschoten en technische problemen. Ze herinneren zich het menselijke element niet. Mitchel is er één van. Hij stopte niet bij technologie. De ervaring van het zien van de aarde vanuit de ruimte, het overzichtseffect, veranderde hem. Dit veranderde zijn kijk op bewustzijn. Dit veranderde zijn kijk op het universum.

Hij bestudeerde niet alleen maankraters. Hij onderzoekt de grenzen van de menselijke waarneming. Deze verandering maakt zijn verhaal meer dan een biografie. Dit is een casestudy waarin perspectief het verschil maakt.

De Apollo 14-missie was een triomf van de Amerikaanse technologie. Maar Mitchells latere werk is een triomf van de menselijke geest. Hij wilde niet alleen weten hoe hij naar de maan moest komen. Hij wilde weten waarom we daar waren. En hoe het zou kunnen zijn als we terugkomen.

Dit is nog maar het begin van zijn verhaal. Dat is de reis van Texas naar het Massachusetts Institute of Technology (MIT) en verder naar de maan. De echte intriges beginnen wanneer hij terugkeert.

De Apollo 13-explosie was niet alleen een mechanisch defect. Het was een crisis die improvisatie vereiste van mensen die niet voor deze specifieke nachtmerrie hadden gerepeteerd. Mitchell was in het Lyndon B. Johnson Space Center in Houston. Hij was niet op het schip. Hij zat in de maanmodulesimulator. Het was zijn taak om een ​​manier te bedenken om de drie mensen thuis te krijgen met alleen het gereedschap dat ze hadden achtergelaten.

De zuurstoftank ontplofte. De stroom was weg. De cabine was ijskoud. Maar Mitchell en zijn team ontwikkelden procedures die werken. Ze gebruikten de maanmodule als reddingsboot. Het was een wanhopige oplossing die de bemanning redde. Voor zijn inspanningen ontving hij in 1970 de Presidential Medal of Freedom. Het was een hoge noot. Het publiek zag hem als een held die hen hielp deze moeilijke tijd te overleven.

Toen kwam Apollo 14. Dit is waar het record echt werd verbroken.

Mitchell werd vergezeld door Alan Shepard en Stuart Roosa. Ze brachten 33 uur door op het maanoppervlak. Hiermee werd destijds een record gevestigd. Ze bereikten ook de langste afstand die mensen ooit hebben afgelegd buiten de baan van de aarde. Ze liepen niet zomaar rond. Ze brachten 42,6 kilo stenen en grond mee terug. Vierennegentig pond maanvuil. Wetenschappers bestuderen deze monsters nog steeds.

Tegen die tijd waren Mitchells gedachten ergens anders.

In 1972 trok hij zich terug uit de marine en het ruimtevaartprogramma. De stilte van de ruimte veranderde hem. Hij was niet tevreden met alleen het verzamelen van stenen. Hij wilde begrijpen wat er met zijn bewustzijn gebeurde tijdens die rustige momenten boven de aarde. “Overzichtseffect” is voor hem niet alleen een metafoor. Het voelde als een echte verandering in perceptie.

Daarom richtte hij in 1973 het Institute of Noetic Sciences op in Palo Alto, Californië. Hoewel het klinkt als een sciencefictionroman, is het een serieuze poging om het menselijk potentieel te verkennen. Hij noemde het destijds parapsychologie. Hij wilde de relatie tussen geest en materie bestuderen.

Een paar jaar later, in 1996, schreef hij De weg van de ontdekkingsreiziger Dit is geen technische handleiding. Het gaat over zijn spirituele reis. Hij beschreef de ervaring van het bekijken van de aarde vanuit de ruimte als een moment van diepe eenheid. Het is niet alleen wetenschap. Iets diepers.

Heeft hij antwoorden gevonden? Of gewoon betere vragen? Het instituut blijft functioneren. Monsters van Apollo 14 blijven in het laboratorium. De medaille ligt in een la. Maar hoe zit het met het idee dat bewustzijn meer zou kunnen zijn dan alleen de chemie van de hersenen? Dat is er nog steeds.