Een nieuw voorstel suggereert het gebruik van een enorme, in een baan om de aarde draaiende magneet om asteroïden voorzichtig uit hun koers te trekken, wat een alternatief biedt voor potentieel destructieve kinetische impactoren. Het concept, genaamd “Non-Contact Orbital Velocity Adjustment” (NOVA), gepresenteerd door Gunther Kletetschka op de Lunar and Planetary Science Conference, vermijdt de fragmentatierisico’s die gepaard gaan met traditionele afbuigingsmethoden.
Het NOVA-concept uitgelegd
In tegenstelling tot het botsen van een ruimtevaartuig tegen een asteroïde – waardoor deze in meerdere gevaarlijke fragmenten zou kunnen uiteenspatten – stelt NOVA een subtielere aanpak voor. Een ruimtevaartuig uitgerust met een supergeleidende magneet met een diameter van 20 meter, aangedreven door een kernsplijtingsreactor, zou op korte afstand (10-15 meter) rond een beoogde asteroïde cirkelen. De magneet zou dan langzaam ijzerrijk materiaal uit de asteroïde halen, waardoor het effectief zou krimpen en tegelijkertijd de massa en het magnetische veld van het ruimtevaartuig zouden toenemen.
Deze methode is vooral relevant omdat de meeste asteroïden geen massief gesteente zijn, maar losjes gebonden ‘puinhopen’ die bij elkaar worden gehouden door de zwakke zwaartekracht. Als je zo’n asteroïde voortduwt, bestaat het risico dat deze uit elkaar valt, waardoor een veel grotere dreiging ontstaat dan het oorspronkelijke object. NOVA biedt daarentegen een gecontroleerde, incrementele afbuiging.
Haalbaarheid en uitdagingen
De berekeningen van Kletetschka suggereren dat het afbuigen van een kleine asteroïde, zoals 2024 YR4 (die in 2032 kortstondig een potentieel botsingsrisico vormde), minstens 170 dagen ononderbroken gebruik zou vergen. Hoewel het concept theoretisch verantwoord is, blijven er verschillende uitdagingen bestaan:
- IJzergehalte: De hoeveelheid ijzer in asteroïden varieert, en nauwkeurige kennis is cruciaal voor de effectiviteit.
- Nabijheidsoperaties: Het is technisch veeleisend om een ruimtevaartuig gedurende langere perioden in zo’n korte baan om de aarde te houden.
- Niet-geteste technologie: De NOVA-methode is niet getest in een realistisch scenario, wat betekent dat de werkzaamheid ervan onbewezen blijft.
Ondanks deze hindernissen betoogt Kletetschka dat het toevoegen van een nieuw instrument aan ons planetaire verdedigingsarsenaal de moeite waard is, vooral gezien het minimale risico dat NOVA heeft om het probleem te verergeren.
“Deze elektromagnetische afbuiging is plausibel, maar we hebben kritische onzekerheden”, geeft Kletetschka toe. “Het toevoegen van een instrument aan onze gereedschapsgordel voor de planetaire verdediging kan echter geen slechte zaak zijn, vooral omdat het in wezen geen enkel risico zou opleveren om het probleem te verergeren.”
De ontwikkeling van NOVA vertegenwoordigt een intrigerende stap in de richting van meer genuanceerde strategieën voor het afbuigen van asteroïden. Naarmate ons vermogen om objecten in de buurt van de aarde te detecteren en te volgen verbetert, moet ook ons vermogen om effectief te reageren toenemen – en deze methode zou een waardevol onderdeel van die reactie kunnen worden.
