Een decennia oud diabetesmedicijn, metformine, kan de kansen van vrouwen om 90 jaar of ouder te worden aanzienlijk vergroten, blijkt uit nieuw onderzoek gepubliceerd in het Journal of Gerontology: Medical Sciences. De studie analyseerde gegevens uit een langdurig Amerikaans onderzoek onder postmenopauzale vrouwen, waaruit bleek dat degenen die metformine gebruikten een 30% lager risico op overlijden hadden voordat ze de 90 bereikten dan degenen die werden behandeld met sulfonylureumderivaat, een ander veel voorkomend diabetesmedicijn.
De belangrijkste bevindingen van het onderzoek
Onderzoekers uit de VS en Duitsland onderzochten gegevens van 438 vrouwen: 219 die metformine gebruikten en 219 die sulfonylureumderivaat gebruikten. Hoewel dit geen definitief bewijs is, suggereren de bevindingen dat de anti-verouderingseffecten van metformine een cruciale rol kunnen spelen bij het verlengen van een uitzonderlijke levensduur. Dit gaat niet alleen over diabetesmanagement; metformine wordt steeds meer gezien als een gerotherapeuticum – een medicijn dat verouderingsprocessen actief kan vertragen.
Waarom dit ertoe doet: de wetenschap van veroudering
De groeiende belangstelling voor metformine als antiverouderingsbehandeling komt voort uit het vermogen ervan om zich te richten op meerdere biologische routes die verband houden met veroudering. Het heeft het vermogen aangetoond om DNA-schade te verminderen, gunstige genactiviteit te bevorderen en zelfs de effecten van langdurige COVID en hersenslijtage te verzachten. De bredere context is dat de wereldbevolking vergrijst en dat de zoektocht naar manieren om de gezondheid langer te behouden steeds intensiever wordt. De geroscience-hypothese – het idee dat veroudering kneedbaar is en kan worden vertraagd – ligt ten grondslag aan dit onderzoek.
Voorbehoud en toekomstig onderzoek
De studie is weliswaar veelbelovend, maar niet zonder beperkingen. Het was gebaseerd op bestaande behandelingsopdrachten (deelnemers kregen niet willekeurig metformine of sulfonylureumderivaat), wat betekent dat het oorzaak en gevolg niet definitief kan bewijzen zoals een gerandomiseerde gecontroleerde studie (RCT) dat zou kunnen. De steekproefomvang was ook relatief klein en er was geen placebogroep.
De follow-upperiode van 14 tot 15 jaar van het onderzoek – veel langer dan bij de meeste RCT’s – biedt echter waardevol inzicht in de langetermijneffecten van metformine. De onderzoekers benadrukken dat verdere RCT’s nodig zijn om deze resultaten te bevestigen. Desondanks versterken de bevindingen de argumenten voor het onderzoeken van metformine als een potentieel hulpmiddel voor het verlengen van de menselijke levensduur en het terugdringen van leeftijdsgebonden ziekten.
Conclusie
Dit onderzoek versterkt de groeiende hoeveelheid bewijsmateriaal dat suggereert dat biologische veroudering niet vaststaat. Metformine is veelbelovend als een interventie die niet alleen diabetes kan behandelen, maar ook de gezonde levensduur van vrouwen kan verlengen. Naarmate de wereldbevolking ouder wordt, wordt het begrijpen van dit soort interventies steeds belangrijker.
