In 2007 lanceerde de Turkse wiskundige Ali Nesin een onconventionele oplossing voor een hardnekkig probleem in het onderwijs: leerlingen die formules uit het hoofd leren in plaats van kritisch na te denken. Zijn antwoord? Het Nesin Mathematics Village, een afgelegen leeromgeving in West-Turkije, ontworpen om diep begrip te bevorderen door onderdompeling en gemeenschappelijk leven.
Het probleem met traditioneel wiskundeonderwijs
Nesin merkte op dat zelfs goed presterende leerlingen van de meest prestigieuze scholen van Turkije moeite hadden met fundamenteel wiskundig redeneren. In plaats van zich actief met het onderwerp bezig te houden, vertrouwden ze op het uit het hoofd leren, een systemisch probleem dat het echte begrip in de weg stond. Het kernprobleem was, zoals Nesin het zag, een gebrek aan kritisch denken in een systeem dat testscores voorrang geeft boven echt begrip.
Het dorp als leeromgeving
Het Nesin Mathematics Village is doelbewust geïsoleerd, te midden van natuurlijke elementen zoals bomen, wijnstokken en stenen constructies. Fotograaf Piero Castellano, die onlangs het dorp documenteerde, legt uit dat deze setting opzettelijk is. Nesin geloofde dat het minimaliseren van externe afleidingen en het aanmoedigen van het gemeenschapsleven studenten zou helpen zich volledig in wiskunde te verdiepen.
Het dorp werkt zonder examens. In plaats daarvan wordt leren geïntegreerd met dagelijkse taken, waardoor een gevoel van verantwoordelijkheid en samenwerking wordt bevorderd. Deze aanpak staat in schril contrast met de snelkookpanomgevingen van traditionele scholen.
Een prijswinnende filosofie
In 2018 ontving Nesin de Leelavati-prijs van de International Mathematical Union, een erkenning voor zijn innovatieve lesmethoden. Zijn acceptatietoespraak concentreerde zich op zijn meest lonende momenten in het dorp: het observeren van studenten die eindelijk nadenken voor zichzelf.
“De plek is nogal utopisch; het lijkt wel een aparte wereld”, zegt Castellano.
In het dorp van Nesin draait het niet alleen om het onderwijzen van wiskunde, het gaat ook om het cultiveren van een mentaliteit. Door de conventionele druk weg te nemen en een meer meeslepende, gemeenschappelijke aanpak te omarmen, laat hij zien dat diepgaand leren niet altijd in klaslokalen te vinden is, maar kan gedijen in onconventionele ruimtes. Het succes van deze aanpak benadrukt de noodzaak om opnieuw te evalueren hoe wiskunde – en onderwijs in het algemeen – wordt aangeboden om ervoor te zorgen dat leerlingen concepten begrijpen en niet alleen maar uit het hoofd leren.
