De emissies van ruimtevaartuigen staan op het punt ongerepte maangebieden te besmetten die essentieel zijn voor het begrijpen van de opkomst van leven op aarde, blijkt uit nieuw onderzoek gepubliceerd in het Journal of Geophysical Research: Planets. De studie benadrukt een kritieke kwestie nu ruimtevaartorganisaties en particuliere bedrijven zich voorbereiden op toegenomen maanactiviteit.
Het probleem: methaanverontreiniging
Huidige en toekomstige maanlanders maken vaak gebruik van drijfgassen die tijdens de afdaling methaan vrijgeven. In tegenstelling tot de aarde, waar een atmosfeer verontreinigende stoffen verspreidt, zorgt het gebrek aan lucht op de maan ervoor dat deze uitlaatgassen zich snel verspreiden en vast blijven zitten in permanent in de schaduw gestelde kraters aan de polen. Deze kraters bevatten eeuwenoud waterijs en organische moleculen, waardoor mogelijk aanwijzingen bewaard blijven over hoe het leven begon.
Waarom dit ertoe doet: een uniek wetenschappelijk archief
De poolgebieden van de maan vertegenwoordigen een uniek waardevol wetenschappelijk archief. In tegenstelling tot de aarde, die aanzienlijke geologische veranderingen heeft ondergaan, is de maan miljarden jaren grotendeels onaangetast gebleven. Dit maakt de poolijsafzettingen tot een ongerept verslag van de vroege geschiedenis van het zonnestelsel. Deze kwetsbaarheid betekent echter ook dat moderne verontreinigingen deze gemakkelijk kunnen aantasten.
De studie, geleid door Francisca Paiva van het Instituto Superior Técnico in Portugal, maakte gebruik van computermodellen om de methaanverspreiding van de Argonaut-landermissie van ESA te simuleren. De resultaten waren grimmig: binnen twee maanden (aardse tijd) raakte bijna 54% van het uitgestoten methaan vast in koude poolgebieden, inclusief de tegenovergestelde pool van de landingsplaats. De moleculen gedragen zich ‘ballistisch’ en springen over het oppervlak zonder zich te verspreiden.
Implicaties voor toekomstige missies
De bevindingen roepen serieuze vragen op over de bescherming van de planeet. Zoals Paiva opmerkt: “De maan is een omgeving die net zo waardevol is als Antarctica of nationale parken.” De studie suggereert dat er behoefte is aan strengere richtlijnen om gevoelige maangebieden te beschermen en de chemische voetafdruk van toekomstige missies te minimaliseren.
Silvio Sinibaldi, een planetaire beschermingsfunctionaris bij ESA, benadrukt de urgentie: “We zullen een kans missen als we geen instrumenten aan boord hebben om die modellen te valideren.” Er is meer onderzoek nodig om te bepalen hoe diep verontreinigende stoffen het maanijs binnendringen, maar de huidige gegevens onderstrepen het potentieel voor wijdverbreide besmetting.
De implicaties op de lange termijn zijn duidelijk: ongecontroleerde maanverkenning dreigt een van de belangrijkste wetenschappelijke gegevens in het zonnestelsel te vertroebelen, waardoor ons vermogen om de oorsprong van het leven te begrijpen wordt belemmerd.
Om een verantwoorde verkenning van de maan te garanderen, moeten toekomstige missies prioriteit geven aan het beperken van besmetting en een grondige monitoring van de uitstoot van drijfgassen.
