Edgar Mitchell: Astronauta, który zmienił wszystko po wylądowaniu na Księżycu

0
18

Edgar Mitchell był kimś więcej niż tylko pilotem i naukowcem. Był człowiekiem, który zajrzał w otchłań kosmosu i wrócił z innym spojrzeniem na rzeczywistość. Urodzony 17 września 1930 roku w Hereford w Teksasie, jego życie łączyło zimną kalkulację z głębokimi poszukiwaniami duchowymi. Zmarł 4 lutego 2016 roku w West Palm Beach na Florydzie. Ale na tym nie skończył się jego wpływ.

Jego najsłynniejszy moment miał miejsce podczas misji Apollo 14. To było coś więcej niż tylko latanie. Na początku 1971 roku było to ryzykowne dla NASA. Załoga składała się z dowódcy Alana Sheparda i Stuarta Roosa. Od 31 stycznia do 9 lutego Mitchell i Shepard chodzili po Księżycu. Zbadali wyżyny na północ od krateru Fra Mauro. To był trudny, trudny teren. Napotkali problemy techniczne. Doświadczyli wyczerpania fizycznego. Ale im się udało.

Zanim mógł spojrzeć na Księżyc z kosmosu, Mitchell musiał wspiąć się po drabinie akademickiej. Najpierw studiował w Carnegie Institute of Technology w Pittsburghu. W 1952 roku uzyskał tytuł licencjata w dziedzinie zarządzania w przemyśle. Znajomość myślenia systemowego pomaga radzić sobie w nieoczekiwanych sytuacjach podczas lotów kosmicznych.

Następnie zaciągnął się do marynarki wojennej Stanów Zjednoczonych. Wojsko potrzebuje pilotów, którzy znają się na samolotach. Mitchellowi to się udało. Uzyskał tytuł licencjata (BS) w dziedzinie aeronautyki na Uniwersytecie Podyplomowym Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych w 1961 roku. Jednak na tym nie poprzestał. Ruszył dalej. Chciał zrozumieć podstawowe mechanizmy lotu i podróży kosmicznych.

Uzyskał stopień doktora aeronautyki i astronautyki w Massachusetts Institute of Technology (MIT) w 1964 roku. MIT znajduje się w centrum wyścigu kosmicznego. Bycie tam oznacza bycie w centrum innowacji. Oznacza to współpracę z najwybitniejszymi umysłami w branży.

Ta ścieżka edukacyjna nie jest przypadkowa. To był celowy projekt. Zarządzanie w przemyśle nauczyło go logistyki. Lotnictwo nauczyło go fizyki. Astronautyka nauczyła go mechaniki orbitalnej. Każdy stopień dodał warstwę kompetencji. Kiedy otrzymał skrzydła astronauty, był bardziej wykwalifikowany niż wielu jego kolegów. Ta precyzja dobrze mu się przydała podczas misji Apollo 14.

Ale dlaczego jest to dziś ważne?

Wiele osób pamięta Apollo 14 ze względu na uderzenia piłek golfowych i problemy techniczne. Nie pamiętają elementu ludzkiego. Mitchell jest jednym z nich. Nie poprzestał na technologii. Doświadczenie obserwacji Ziemi z kosmosu, Efekt Przeglądu, zmieniło go. To zmieniło jego pogląd na świadomość. To zmieniło jego pogląd na Wszechświat.

Nie tylko badał kratery księżycowe. Bada granice ludzkiej percepcji. Ta zmiana sprawia, że ​​jego historia staje się czymś więcej niż tylko biografią. To studium przypadku, w którym perspektywa jest kluczowa.

Misja Apollo 14 była triumfem amerykańskiej technologii. Ale późniejsze dzieło Mitchella jest triumfem ludzkiego ducha. Nie chciał tylko wiedzieć, jak dostać się na Księżyc. Chciał wiedzieć, dlaczego tam pojechaliśmy. I jak to będzie, kiedy wrócimy.

To dopiero początek jego historii. To droga z Teksasu do Massachusetts Institute of Technology (MIT), a następnie na Księżyc. Prawdziwa intryga zaczyna się po jego powrocie.

Eksplozja Apollo 13 była czymś więcej niż tylko awarią mechaniczną. To był kryzys, który wymagał improwizacji od ludzi, którzy nie byli przygotowani na ten konkretny koszmar. Mitchell przebywał w Centrum Kosmicznym im. Lyndona B. Johnsona w Houston. Nie było go na statku. Był w symulatorze modułu księżycowego. Jego misją było znalezienie sposobu na sprowadzenie trzech astronautów do domu przy użyciu wyłącznie narzędzi, które zostawili na pokładzie.

Wybuchł zbiornik z tlenem. Zasilanie zostało wyłączone. W kabinie zrobiło się lodowato zimno. Jednak Mitchell i jego zespół opracowali skuteczne procedury. Wykorzystali moduł księżycowy jako łódź ratunkową. Ta desperacka decyzja uratowała załogę. Za swoje wysiłki otrzymał w 1970 roku Prezydencki Medal Wolności. To był punkt kulminacyjny. Społeczeństwo postrzegało go jako bohatera, który pomógł im przetrwać ten trudny czas.

Potem przyszedł Apollo 14. To tutaj ustanowiono nowy rekord.

Mitchellowi towarzyszyli Alan Shepard i Stuart Rose. Spędzili 33 godziny na powierzchni Księżyca. Było to wówczas rekordem. Przebyli także największą odległość, jaką kiedykolwiek przebył człowiek poza orbitą Ziemi. Nie tylko chodzili po Księżycu. Dostarczyli na Ziemię 42,6 kilograma księżycowych skał i gleby. 94 funty pyłu księżycowego. Naukowcy nadal badają te próbki.

Do tego czasu umysł Mitchella był już gdzie indziej.

W 1972 roku zakończył służbę wojskową i program kosmiczny. Cisza kosmiczna go zmieniła. Nie wystarczyło mu samo zbieranie kamieni. Chciał zrozumieć, co działo się z jego świadomością w tych cichych chwilach nad Ziemią. „Efekt przeglądu” nie był dla niego tylko metaforą. Poczułem, że nastąpiła prawdziwa zmiana w postrzeganiu.

Dlatego w 1973 roku założył Instytut Nauk Noetycznych w Palo Alto w Kalifornii. Choć brzmi to jak powieść science fiction, jest to poważna próba zgłębienia ludzkiego potencjału. Potem nazwał to parapsychologią. Chciał zbadać związek między umysłem a materią.

Kilka lat później, w 1996 roku, napisał książkę Droga odkrywcy. To nie jest instrukcja techniczna. To opowieść o jego duchowej podróży. Opisał doświadczenie zobaczenia Ziemi z kosmosu jako moment głębokiej jedności. To nie jest tylko nauka. Coś głębszego.

Czy znalazł odpowiedzi? A może po prostu lepsze pytania? Instytut kontynuuje swoją pracę. Próbki z Apollo 14 nadal znajdują się w laboratorium. Medal jest w szufladzie biurka. Ale co z koncepcją, że świadomość może być czymś więcej niż tylko chemią mózgu? Ten pomysł nadal istnieje.