Skład chemiczny izotopów strontu nie zmienia się podczas kremacji. Może się to wydawać drobnym szczegółem technicznym, ale w rzeczywistości jest to przełom. W 2014 roku profesor Karin Frey z Duńskiego Muzeum Narodowego opracowała nową metodę analizy tych izotopów. Nagle naukowcom udało się sprawić, że popiół „przemówił”.
Prochy te, często zakopywane w urnach, skrywają tajemnice historii ludzkości, które pozostawały milczące przez tysiąclecia. Tradycyjne markery, takie jak DNA, nie są odporne na ogień. Nie są to też zwykłe wskaźniki, których archeolodzy używają do rekonstrukcji prehistorycznego życia ludzkiego. Gorąco je niszczy. Jednakże stront pozostaje niezmieniony.
Archeolodzy jako pierwsi zastosowali tę metodę. Musieli ustalić pochodzenie okazów znalezionych w określonym miejscu. Zbadali skremowane szkliwo zębów pobrane z cmentarza w Wolmarshausen w Niemczech. Istnieją tysiące urn z późnej epoki brązu i wczesnej epoki żelaza.
„Udało nam się rozszerzyć zastosowanie tej powszechnie stosowanej metody w geologii na zagadnienia archeologiczne” – powiedział Robert Frey, współautor badania opublikowanego w czasopiśmie Journal of Archaeological Science: Reports.
Analiza szczątków wykazała, że byli to ludzie z okolic cmentarza. Byli to miejscowi mieszkańcy. Potwierdza to, że nowa technika może określić pochodzenie regionalne nawet po wystawieniu na działanie wysokich temperatur.
„Nowa metoda umożliwia badanie dużej liczby nienaruszonych pochówków” – powiedziała współautorka Nicole Taylor. Ma nadzieję, że ta metoda pomoże wypełnić ogromną lukę w naszym rozumieniu przeszłości. Przepaść obejmująca setki lat.
Dlaczego to jest ważne? Ponieważ większość starożytnych miejsc pochówku została naruszona lub splądrowana. Niezwykle rzadko zdarza się znaleźć nienaruszone miejsce pochówku zawierające skremowane szczątki. Do tej pory nie było wiarygodnego sposobu ustalenia, gdzie mieszkali ci ludzie przed śmiercią. Stront w szkliwie zębów pełni rolę znaku geograficznego. Odzwierciedla wodę i glebę, w których dorastali ludzie. Ponieważ szkliwo zębów tworzy się w dzieciństwie i nie regeneruje się, sygnał ten pozostaje na zawsze, nawet po kremacji.
Otwiera to nowe możliwości badania wzorców migracji, struktury społecznej i tożsamości starożytnych społeczności. Zamiast zgadywać na podstawie stylu ceramiki lub prezentów pogrzebowych, archeolodzy mogą teraz badać skład chemiczny samych kości.
Incydent w Wolmarshausen był dopiero początkiem. Wiele innych miejsc pozostaje nietkniętych. Każdy może dostarczyć podobne dane. Być może w końcu zaczniemy łączyć punkty między różnymi europejskimi grupami z epoki brązu i żelaza.
Jednakże metoda ta ma swoje ograniczenia. Pokazuje, gdzie dana osoba spędziła swoje dzieciństwo. Nie śledzi całego jego życia. Czy przeniósł się później? Czy podróżował? Sam stront nie może odpowiedzieć na to pytanie. Aby uzyskać pełny obraz, potrzebne są inne narzędzia. Jednak uzyskanie danych bazowych jest potężnym narzędziem.
„Nowa metoda umożliwia zbadanie dużej liczby nienaruszonych pochówków”
Nicole Taylor jest, co zrozumiałe, podekscytowana. Przez dziesięciolecia archeolodzy ograniczali się do materiałów, które przetrwały ogień. DNA ulega degradacji. Markery organiczne znikają. Minerały nieorganiczne, takie jak stront, przetrwają. To przenosi uwagę z tego, czego brakuje, na to, co zostało.
Badania te pokazują, że metody geologiczne można dostosować do historii ludzkości. Łączy dwa obszary, które nie zawsze się ze sobą komunikują. Geolodzy monitorują skały i wodę. Archeolodzy odkrywają kości
Tekst źródłowy nie zawiera treści naukowych ani technicznych. Wystarczy dać zaproszenia do reklam. Obserwuj Futura Tech News Media w WhatsApp i Google News, aby być na bieżąco z nowymi artykułami.
Dlatego fakty, obserwacje i szczegóły techniczne nie mogą być przepisywane ani analizowane do użytku publicznego.





















