St. George Jackson Mivart was een man die leefde in het kruisvuur van twee grote platen: wetenschap en geloof. Hij werd in 1827 in Londen geboren en werd een van de sterkste critici van Charles Darwins theorie van natuurlijke selectie. Hij is meer dan alleen een toeschouwer. Hij was een vooraanstaand bioloog die geloofde dat de heersende theorieën fundamenteel onvolledig waren.
Zijn pad was niet gemakkelijk. In 1844 bekeerde Mivart zich tot het rooms-katholicisme. Destijds was de Universiteit van Oxford strikt gesloten voor niet-anglicanen. Hij kon niet door die deuren lopen. In plaats daarvan ging hij naar het St. Mary’s College, Oscott, waar hij zijn opleiding voltooide van 1844 tot 1846. Dit was het keerpunt. Hij verliet het systeem, maar hij liet geen wijsheid achter.
Terwijl hij van 1862 tot 1884 les gaf aan de St. Mary’s Hospital Medical School, bestudeerde hij in detail de anatomie van carnivoren en insecteneters. Dit is geen werk dat amateurs gemakkelijk kunnen doen. Deze rigoureuze en gedetailleerde studie vergroot het begrip van de wetenschappelijke gemeenschap over deze dieren. In 1881 publiceerde hij The Cat: An Introduction to the Study of Backboned Animals. Een meesterwerk van helderheid en precisie. Destijds plaatsten critici het vanwege de nauwkeurigheid naast Thomas Henry Huxley’s The Crayfish. Als je meer wilt weten over de anatomie van gewervelde dieren, lees dan Mivart.
Dit is echter waar het ingewikkeld wordt. Mivart steunde de evolutietheorie. Hij erkende dat soorten in de loop van de tijd veranderen. De grens die hij trok was ‘natuurlijke selectie’ als belangrijkste kracht.
Hij geloofde dat natuurlijke selectie te onhandig was om complexe structuren te bouwen. Laten we het gewervelde oog als voorbeeld nemen. Hoe leg je het stap voor stap uit, in zinloze stappen? Mivart stelt dat de beginfasen van het oog nutteloos zijn totdat alle onderdelen op hun plaats zitten. Je kunt niet voor niets ‘halve ogen’ hebben. Daarom stelde hij een alternatief voor. Hij noemt het individuatie. Dit is het idee van een aangeboren kracht van plasticiteit, een positieve interne kracht die de biologische evolutie aandrijft. Hij geloofde in het pad dat hem leidde, niet in een willekeurige strijd.
Als het om mensen gaat, gaat hij nog een stapje verder. Hij ontkende dat de menselijke intelligentie zich door natuurlijke processen had ontwikkeld. Voor Mivart is de rede een geschenk van God. Dit is geen kleine theologische voetnoot. Dit is een directe uitdaging voor materialistische interpretaties van de menselijke natuur.
Zijn boeken On the Genesis of Species (1871), Nature and Thought (1882) en The Origin of Human Reason (1889) waren zijn vijanden. Als groot voorstander van evolutie, 『ダシンもオシリーももですますとはますするしまするします.
Het is echter niet alleen de wetenschappelijke gemeenschap die zich tegen hem verzet. De kerk deed hetzelfde.
1890, 1890, 1890, 1890 リック大学の自然史と哲学の教授の職を受け入れました。 1893 en 1893 そこで彼は、公式の宗教的教えと矛盾すると思われる記事を発表しました。 バチカンはこれらの作品を禁書目録に掲載しています。 彼は止まらなかった。 さらに物議を醸す記事が続きました。
In 1900 excommuniceerde kardinaal Herbert Vaughan, de aartsbisschop van Westminster, hem. Het was een harde publieke berisping.
同年晚些时候,米瓦尔特去世。 他患有糖尿病。 他被埋葬在伦敦肯萨尔格林公墓的未祝圣之地。 一个被逐出教会的人,在神圣的土地上。这感觉就像是一个有争议的句子的最后一段。
朋友们介入了。 1904 教会支持
