Paul Scofield: Shakespeariaanse reus die het podium en het scherm regeerde

0
20

Paul Scofield is meer dan alleen een acteur. In zijn tweedjasje vertegenwoordigt hij de kracht van de natuur. Hij werd geboren op 21 januari 1922 in Hurstpierpoint, Sussex, Engeland. Tot aan zijn dood op 19 maart 2008 droeg hij het gewicht van het Britse podium op zijn brede schouders. Iedereen die bekend is met de theatergeschiedenis kent zijn naam. Hij definieerde Shakespeare voor een generatie.

Er was geen rode loper op weg naar glorie. Het begint met modder. In 1939 volgde Scofield een opleiding aan de Croydon Repertory Drama School. Het jaar daarop stapte hij over naar de London Mask Theatre School. Toen brak de oorlog uit. Tijdens de Tweede Wereldoorlog toerde hij met een gezelschap dat de troepen vermaakte. Die ervaring verwijderde alle schijn. Het enige dat overblijft is rauw showmanschap.

Zelfs toen het vuur was gedoofd, rustte hij niet. Hij werd lid van het Birmingham Repertory Theatre. Maar het echte wonder gebeurde in 1946. Hij verhuisde naar Stratford-upon-Avon.

Doorbraak in Stratford

Stratford was zijn proefterrein. Hier behaalde hij zijn eerste grote succes. Critici merkten het op. Het publiek stond op. Hij speelde de titelrol in “Henry V”. Hij liet zich niet intimideren door sterke tegenstanders als Cloten van Cymbeline. Hij bracht scherpe humor in Don Adriano de Armado’s “Love’s Labour’s Lost”. Hij speelde de onvergetelijke Lucio in Measure for Measure. Dan is er Hamlet.

Dit zijn geen kleine karakters. Ze worden voer voor een volwaardige podiumcarrière.

Bedrijfsfase

De overgang van klassiek theater naar commerciële hit verloopt niet altijd soepel. Zijn eerste hoofdrol in een commercieel drama was in 1949. spelen? “Avontuurlijk verhaal” van Terence Rattigan. Hij speelt Alexander de Grote.

Het werkte niet. De productie was niet succesvol. Maar de aanwezigheid van Scofield kan niet worden ontkend. Zelfs als het script niet werkt, ligt het publiek in zijn handen. Deze vasthoudendheid zal de rest van zijn carrière bepalen.

Scofields carrière werd bepaald door zijn optreden als Sir Thomas More in Robert Bolt’s A Man for All Seasons. Hij speelde de rol voor het eerst op het Londense podium in 1960. Tegen de tijd dat het stuk in het seizoen 1961-62 de Atlantische Oceaan overstak naar New York, had hij de rol tot een hoogtepunt in zijn carrière gemaakt. Dit leverde hem belangrijke onderscheidingen op, waaronder de Antoinette Perry Award uit 1962 (ook bekend als de Tony Award).

Het jaar daarop verhuisde hij naar Ontario voor het Stratford Shakespeare Festival. Daar behandelde hij de complexe rol van de hoofdpersoon in Coriolanus en de komische eisen van Love’s Labour’s Lost. Zijn theatercarrière bleef groeien met daaropvolgende opmerkelijke successen, waaronder rollen als Oom Vanya in 1970 en de sluwe Volpone in 1977.

Van podium tot zilveren scherm

In 1955 stapte hij over op film. Maar zijn plaats in de filmgeschiedenis werd versterkt toen hij terugkeerde om More te spelen in de verfilming van A Man for All Seasons uit 1966. Deze prestatie leverde hem de Academy Award voor Beste Acteur op, en hij bracht zijn podiumdominantie net zo sterk naar het scherm.

Hij is al tientallen jaren een grote aanwezigheid in films. In de filmversie van Peter Brook uit 1971 speelde Scofield de tragische King Lear. Hij speelde Tobias in de film A Delicate Balance uit 1973, geregisseerd door Tony Richardson en gebaseerd op het toneelstuk van Edward Albee. Latere films waren onder meer het spelen van de koning van Frankrijk in Kenneth Branaghs film Henry V uit 1989. Misschien wel het meest opvallend was dat hij rechter Thomas Danforth speelde in de Arthur Miller-film The Crucible uit 1996.

“Het vermogen van Scofield om historische figuren zo serieus te portretteren, maakt hem tot een unieke aanwezigheid in zowel theater als film.”

Zijn werk in A Man for All Seasons blijft de maatstaf. Of hij nu op het podium in Londen of New York stond of sinds de jaren zestig op het scherm verscheen, Scofield bracht een unieke zwaartekracht mee in de rollen die hij koos. Hij handelde niet alleen; hij bekleedde de ruimte met een onmiskenbare autoriteit, en zowel publiek als critici hebben er een halve eeuw op gereageerd.

Over de erfenis van zijn More wordt nog steeds gedebatteerd. Hoe zit het met zijn andere rollen? Zijn optreden in King Lear uit 1971 wordt vaak beschouwd als een meesterwerk van veroudering en verval. In The Crucible laat Danforth zien dat hij overweg kan met de hardheid en meedogenloosheid van de wet en de geestelijke last van het geloof.

Dit is een lang proces. Je vraagt ​​je af of de ene rol de andere overschaduwt. Voor velen is het antwoord nog steeds Meer. Maar de diepgang die hij in Branaghs Henry V en Millers The Crucible brengt, laat zien dat zijn veelzijdigheid veel verder gaat dan een enkele iconische rol. De films blijven. De toneelproducties leven voort in opnames en herinnering.