Het duurde niet lang voordat de industrie haar eigen geschiedenis herschreef. Sinners van Ryan Coogler, uitgebracht in 2025, bestormde de Academy Awards van 2026 met maar liefst 16 nominaties. Dat aantal verbrijzelt het decennialange record en gaat verder dan elke klassieker die eraan voorafging.
De dominantie van de film ging niet alleen over kwantiteit. Het claimde knikken in de zwaarste categorieën. Beste foto. Beste regisseur, toegeschreven aan Coogler zelf. Beste originele scenario, ook Coogler. Michael B. Jordan nam de leiding in Beste Acteur. Delroy Lindo en Wunmi Mosaku completeerden de ondersteunende castspots. Het was een sweep die onvermijdelijk leek vanaf het moment dat de nominaties bekend werden gemaakt.
Wie had de titel vóór de zondaars?
Lange tijd stond het plafond voor nominaties op veertien. Die lat werd voor het eerst gelegd door All About Eve in 1950. De iconische wending van Bette Davis in dat drama maakte het tot een historische kanshebber, maar het bleef niet lang alleen. James Camerons Titanic bereikte dat punt bijna vijftig jaar later, in 1997. Damien Chazelle’s La La Land evenaarde de teller in 2016.
Jarenlang deelden drie films de troon. Nu houdt slechts één het vast.
De club met 13 nominaties
Onder het niveau van 14 nominaties bevindt zich een drukke groep films die 13 Academy Award-nominaties ontvingen. Deze films definiëren tijdperken van de cinema, van de gouden eeuw van Hollywood tot moderne blockbusters.
Gone with the Wind (1939) leidt dit peloton. Het blijft een culturele toetssteen, ondanks de ingewikkelde erfenis ervan. From Here to Eternity (1953) volgde en verstevigde zijn plaats in de militaire dramageschiedenis. Toen kwam Mary Poppins (1964), wat bewees dat musicals konden concurreren met serieuze drama’s.
In de jaren zestig en negentig was er sprake van een sterke stijging van het aantal films met hoge nominaties. Who’s Afraid of Virginia Woolf? (1966) bracht intens psychologisch drama op de voorgrond. Forrest Gump (1994) legde de tijdsgeest van een veranderende natie vast. Shakespeare in Love (1998) draaide het script om voor historische stukken.
Het nieuwe millennium bracht fantasie en spektakel. The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring (2001) bewees dat epische fantasy de Oscars kon domineren. Chicago (2002) bracht de jukeboxmusical terug naar het grote scherm. The Curious Case of Benjamin Button (2008) toonde de kracht van visuele effecten. The Shape of Water (2017) bezorgde Guillermo del Toro zijn eerste knikje voor Beste Film.
De afgelopen jaren zijn er nog twee titels aan deze groep toegevoegd. Emilia Pérez (2024) maakte furore met zijn unieke verhalen. One Battle After Another (2025) rondde de lijst af met wederom een sterke prestatie.
Waarom is het aantal belangrijk?
Nominaties zijn een maatstaf voor respect binnen de sector. Ze geven aan voor welke films studio’s het hardst campagne voerden
