Biolog, który wybrał Boga zamiast Darwina

0
12

Św. George Jackson Mivart był człowiekiem, który znalazł się w epicentrum zderzenia dwóch wielkich sił – nauki i wiary. Urodzony w Londynie w 1827 roku, stał się jednym z najostrzejszych krytyków teorii doboru naturalnego Karola Darwina. Nie był tylko obserwatorem. Był wybitnym biologiem, który uważał, że konwencjonalne teorie są zasadniczo niekompletne.

Jego droga nie była łatwa. W 1844 Mivart przeszedł na katolicyzm. W tym czasie Uniwersytet Oksfordzki był ściśle zamknięty dla nie-anglikanów. Nie mógł przekroczyć progu tych drzwi. Zamiast tego uczęszczał do St Mary’s College w Oscott, gdzie ukończył edukację w latach 1844-1846. To był punkt zwrotny. Opuścił system, ale nie zignorował zgromadzonej mądrości.

Wykładając w St. Mary’s Hospital Medical School od 1862 do 1884, szczegółowo studiował anatomię zwierząt mięsożernych i owadożernych. Nie jest to praca, którą łatwo wykonać amatorsko. To dokładne i szczegółowe badanie poszerzyło wiedzę społeczności naukowej na temat tych zwierząt. W 1881 roku opublikował książkę Kot: wprowadzenie do badań nad kręgowcami. Arcydzieło przejrzystości i precyzji. W tamtym czasie krytycy oceniali go na równi z Rakiem Thomasa Henry’ego Huxleya pod względem dokładności. Jeśli chcesz studiować anatomię kręgowców, przeczytaj Mivartę.

Jednak w tym miejscu sprawy się komplikują. Mivart popierał teorię ewolucji. Zauważył, że gatunki zmieniają się z biegiem czasu. Nakreślona przez niego linia dotyczyła „doboru naturalnego” jako głównej siły napędowej.

Uważał, że dobór naturalny jest zbyt niedoskonały, aby tworzyć złożone struktury. Weźmy na przykład oko kręgowe. Jak to wytłumaczyć krok po kroku, poprzez pozbawione sensu etapy pośrednie? Mivart argumentował, że początkowe etapy rozwoju oka są bezużyteczne, dopóki wszystkie części nie zostaną złożone. Nie można mieć „półoczu” bez żadnych korzyści. Zaproponował więc alternatywę. Nazwał to indywidualizacją. Jest to idea wrodzonej siły plastyczności, pozytywnej siły wewnętrznej, która napędza ewolucję biologiczną. Wierzył w ścieżkę, która go prowadziła, a nie w przypadkowe zmagania.

Jeśli chodzi o ludzi, posunął się jeszcze dalej. Zaprzeczył, jakoby ludzka inteligencja rozwinęła się w wyniku naturalnych procesów. Dla Mivarta rozum był darem od Boga. To nie jest tylko drobny przypis teologiczny. Stanowi to bezpośrednie wyzwanie dla materialistycznych interpretacji natury ludzkiej.

Jego książki O pochodzeniu gatunków (1871), Natura i myśl (1882) oraz Pochodzenie ludzkiego umysłu (1889) uczyniły go wrogami. Będąc wielkim zwolennikiem ewolucji,

Jednak nie tylko środowisko naukowe było temu przeciwne. Kościół zrobił to samo.

W 1890 Mivart przyjął stanowisko profesora historii naturalnej i filozofii na Katolickim Uniwersytecie w Louvain w Belgii. Pozostał tam do 1893 r. Publikował tam artykuły, które – jego zdaniem – były sprzeczne z oficjalnym nauczaniem religii. Watykan umieścił te dzieła w Indeksie Ksiąg Zakazanych. Nie zatrzymał się. Potem pojawiły się jeszcze bardziej kontrowersyjne artykuły.

W 1900 roku kardynał Herbert Vaughan, arcybiskup Westminsteru, ekskomunikował go. Była to ostra publiczna nagana.

Pod koniec tego samego roku zmarł Mivart. Cierpiał na cukrzycę. Został pochowany na niepoświęconych terenach cmentarza Kensal Green w Londynie. Człowieka ekskomunikowanego z Kościoła chowa się na świętej ziemi. To jest jak ostatni akapit kontrowersyjnego zdania.

W jego obronie stanęli przyjaciele. Zwrócili się do Kościoła z petycją, argumentując, że jego późniejsze kontrowersje były wynikiem choroby, a nie wyrzeczenia się wiary. W 1904 roku, cztery lata po śmierci, przyznano mu katolickie obrzędy pogrzebowe. Kościół wspierany