Sting zit weer in het heetst van de strijd. Opnieuw.
In 2025 klaagden Andy Summers en Stewart Copeland hun voormalige bandlid aan. Ze beweerden dat Sting hen miljoenen schuldig was. De reden? Een mondelinge overeenkomst om het geld van hun gedeelde hits te verdelen.
Sting was de belangrijkste songwriter. Dat is geen geheim. Maar Summers en Copeland voerden aan dat het geld uit streaming en downloads nooit goed was berekend. Ze voelden zich tekortgedaan.
Toen kwam 2026. Sting betaalde hen $ 800.000 aan achterstallige royalty’s.
Het klinkt als een resolutie. Dat is het niet.
De mondelinge contractcontroverse
Waarom is dit überhaupt voor de rechter gekomen?
Summers en Copeland stonden erop dat er een handdrukovereenkomst was. Ze geloofden dat ze alle drie overeenkwamen om de inkomsten uit de liedjes van de band gelijkelijk te delen. Sting heeft niet elk nummer alleen geschreven. Hij had het ritme nodig. Hij had de gitaar nodig.
“Het geld uit streaming en downloads is nooit goed berekend.”
Maar Sting had de liedjes altijd als zijn voornaamste bezit beschouwd. Zo heeft de politie decennialang gefunctioneerd. Het werkte totdat het geld groot werd. En het werd heel groot.
Streaming-royalty’s: een digitale goudmijn
Over hoeveel geld hebben we het?
Miljoenen.
Dat hebben de eisers gezegd. Ze wezen naar de eindeloze stromen. De downloads. Het digitale tijdperk maakte van ‘Every Breath You Take’ een eeuwige melkkoe.
De cheque van $ 800.000 uit 2026 was nog maar het begin. Of tenminste, zo zien Summers en Copeland het. Ze beweren dat het aantal klein is vergeleken met wat ze verschuldigd zijn.
Is $800.000 een schikking of een belediging?
Heeft de politie ooit echt gelijk verdeeld?
Welke delen van de catalogus van de band genereren de meeste inkomsten?
Waarschijnlijk de treffers. “Boodschap in een fles.” “Roxanne.” “Elke ademhaling die je neemt.”
Sting schreef de teksten. Hij componeerde vaak de melodieën. Maar de drums van Copeland zorgden voor de groove. De gitaar van Summers voegde de textuur toe. Zonder hen zouden de liedjes pianoballads zijn.
De claim van de mondelinge overeenkomst suggereert een andere geschiedenis. Een geschiedenis waarin ze alle drie partners waren. Niet alleen bandleden.
Met de betaling van Sting in 2026 wordt enige schuld erkend. Het erkent niet de volledige omvang ervan. Summers en Copeland geloven nog steeds dat de wiskunde verkeerd is.
Waarom dit er nu toe doet
We zijn in 2026. De rechtszaak vond plaats in 2025.
Dit gaat niet alleen over drie rijke muzikanten die vechten. Het gaat over hoe we naar oude bands kijken. Wij beschouwen ze als een eenheid. Een drietal. Maar de juridische realiteit is vaak rommeliger.
Wie is eigenaar van een liedje? De schrijver? De uitvoerder? Het etiket?
De politie is al lang geleden opgeheven. Maar het geld blijft stromen. En de mensen die hebben geholpen dit te laten stromen, willen hun deel.
800.000 dollar is voor de meeste mensen veel geld. Voor rocklegendes? Het kan zakgeld zijn. Of het kan een fractie zijn van wat er verschuldigd is.
Summers en Copeland wachten nog op de rest.
Misschien zullen ze krijgen
