To nie przypadek, że na scenie pojawił się T’Challa.
Stan Lee i Jack Kirby nie tylko wpadli na pomysł. Odpowiedzieli na lukę. W latach sześćdziesiątych przemysł komiksowy był głównie biały. Główni afroamerykańscy superbohaterowie byli praktycznie nieobecni. Tło kulturowe było nasycone napięciami rasowymi i aktywizmem w ruchu na rzecz praw obywatelskich. Twórcy poczuli presję. Musieli wypełnić tę lukę.
Dlatego stworzyli Czarną Panterę.
Nie pojawił się znikąd. Pochodzi z Fantastycznej Czwórki #52. Numer ten trafił do sprzedaży w lipcu 1966 roku. Jeszcze zanim miał własną solową serię, już przepisywał regulamin.
Dlaczego na pojawienie się czarnego superbohatera trzeba było czekać aż do 1966 roku? Odpowiedź leży w martwych punktach branży. Marvel starał się odzwierciedlić zmieniającą się Amerykę. Lee i Kirby wiedzieli, że nie mogą ignorować rzeczywistości czarnej doskonałości i przywództwa. Wakanda nie była tylko fikcyjnym narodem. To było oświadczenie.
Czarna Pantera na zawsze zmieniła krajobraz. Nie z powodu filmów, które oglądamy dzisiaj. Ale z powodu tego, co sobie wyobrażał, kiedy po raz pierwszy trafił do druku.
