Dinsdagochtend wordt luid. 3:10 uur EST. De lucht boven Vandenberg is nog steeds donker. Er gaat een Falcon 9 de lucht in. Er zitten 81 dingen in. Laten we het maar een overvolle bus noemen.
Transporteur-17. Dat is de naam. De 17e run van dit rideshare-model. Er is ook het Bandwagon-programma, stiller, slechts vier missies tot nu toe. Tussen deze twee heeft SpaceX meer dan 1.800 ladingen in een baan om de aarde gebracht. Weet je nog Transporter-1 in 2021? Er werd 143 in één keer verzonden. Het record staat nog steeds. Wie houdt ze tegen? Niemand.
1800 ladingen later en de truck gaat nooit kapot.
Wat gaat er deze keer gebeuren? Meestal kleine dingen. KubusSats. MicroSats. Orbitale transfervoertuigen. Acht van hen liften om later afgezet te worden. Maar er is één zware slagman. Een grote. CAS500-4.
Zuid-Koreaanse aardwaarnemer. 1.100 pond. Het weegt meer dan sommige andere schepen op deze reis. Het is de vierde van een geplande vloot van vijf satellieten voor het Koreaanse LEO-monitoringnetwerk. Ze willen naar de gewassen kijken. Ze willen naar bossen kijken. De aarde wordt beoordeeld door de lucht.
De booster zelf? Deze heeft 11 keer gevlogen. Het kent de oefening. Het opstijgen gebeurt. Acht minuten en dertig seconden later is het weer beneden. Of beter gezegd. Op een droneschip. “Natuurlijk houd ik nog steeds van je” ligt te wachten in de Stille Oceaan. Het vangen van nog een rakettrap begint routine te lijken. Bijna alledaags.
De bovenste trap blijft stijgen. Ongeveer vijftig minuten later. De deur gaat open. De satellieten stromen uit. CAS500-4 blijft echter iets langer hangen. Bijna twee en een half uur nadat de motoren uitvielen, zweefde hij eindelijk vrij. Drijvend. Stil. Kijken.
Deze sterrenbeelden bouwen we laag voor laag op. De baan vult zich. We denken zelden na over wat erna komt.
