Het N1-draagraket is ontworpen voor echte zware missies. Dit betekende dat meer dan 80.000 kg in een lage baan om de aarde moest worden getild. Sovjet-ingenieurs begonnen begin jaren zestig aan het project te werken. Ze hadden brute kracht nodig.
Toen veranderden de dingen. In 1964 besloot de Sovjet-Unie tegen de Verenigde Staten te racen. Het doel was simpel. Versla Amerika tot een eerste maanlanding. Dit werd de enige missie voor de N1.
De machine was enorm. Het voertuig en zijn L3-maanlandingsruimtevaartuig waren 105 meter hoog. Volledig van brandstof voorzien bereikte het gewicht 2.735.000 kg. Dat is 6 miljoen pond.
Om zoveel gewicht op te tillen was brute kracht nodig. De raket had 44.000 kilonewton stuwkracht nodig. Om dit te bereiken gebruikten de ontwerpers 30 kleine raketmotoren. Ze schoten tegelijk.
Er waren vier lanceringspogingen. Ze vonden plaats tussen februari 1969 en november 1972. Ze faalden allemaal.
De tweede test was de ergste. Op 3 juli 1969 explodeerde het voertuig op het lanceerplatform. Het vernietigde de raket. Het zorgde voor een vertraging van twee jaar. Het programma is nooit meer hersteld.
Het N1-programma werd in 1974 geannuleerd.
