Het vertrek
Dinsdag ochtend. Stof dat opstijgt uit Kazachstan. Het Sojoez-ruimtevaartuig steeg op van Bajkonoer met drie mensen aan boord. NASA’s Anil Menon vloog voor de eerste keer. Hij is nieuw hierin. Pjotr Dubrov en Anna KikINA? Veteranen. Ze zijn er nu twee keer geweest. Ze kennen de routine. Menon voelde waarschijnlijk dat de g-krachten hem als een gigantische hand in de stoel drukten. Dat gevoel wordt nooit gemakkelijker, toch?
Ze gaan rechtstreeks naar het internationale ruimtestation. Het wacht daarboven, stil en zoemend van gerecyclede lucht. De missie duurt ongeveer acht maanden. Lang genoeg om eenzaam te worden, kort genoeg om niet gek te worden. Tenminste, dat is het plan. Ze zullen de aarde pas in april 2027 weer van een afstandje zien.
Wat volgt
Acht maanden is een knipoog in de geologische tijd, maar een eeuwigheid voor je knieën.
Menon stapt in een kleine metalen capsule en wordt plotseling een gewone ruimtevaarder. Dubrov en Kikina keren terug naar hun kantoor boven de wolken. Het is daarboven business as usual. Wetenschap, beweging, uit het raam kijken terwijl al het andere op jou neerkijkt. Nog geen grote aankondigingen. Gewoon het gestage ritme van het leven in een baan om de aarde. We zullen later opnieuw inchecken. Tot die tijd blijven ze drijven.
