Het zit in frambozen. Het zit in nepbruiningslotions. En het is daarbuiten.
Zwevend in de gigantische stofwolk G+0,693 – 0,027, vlak bij de galactische kern. Aromatisch? Nee. Maar chemisch significant? Erg.
Astronomen hebben erythrulose opgemerkt. Dit is geen teken van bleke buitenaardse beschavingen die geobsedeerd zijn door SPF en fruitdiëten. Het is iets kouders, ouder. Verbindingen die leven opbouwen vormen zich in het ijskoude donker tussen de sterren.
“Dit is de allereerste suiker die in de interstellaire ruimte wordt vastgehouden”, zei dr. Izaskun Jiménez – Serra.
Ze werkt bij het Centrum voor Astrobiologie in de buurt van Madrid. Haar punt is simpel. Deze suikers zijn overal. Of in ieder geval vaker voorkomend dan iemand vermoedde. Het zorgt ervoor dat het leven op andere planeten minder als een wonder voelt. Het is meer alsof de chemie zijn werk doet.
Waarom doet dit er toe?
Laboratoriumtests zeggen dat eenvoudige suikers zich niet gemakkelijk op de jonge aarde hadden moeten vormen. Het was te moeilijk. Te warm? Te chaotisch? We weten het niet zeker. Maar we vonden ze in oude meteorieten. Ook op asteroïde Bennu. Suikers uit de ruimte. Aannemelijk. Tot nu toe was het een theorie. Niemand zag ze geboren worden.
Jiménez – Serra keek met twee Spaanse radiotelescopen. Ze verwachtte niets. Concreet zocht ze naar drie – koolstofsuikers en vond ze zip. Teleurgesteld bleef ze kijken.
Dan. Een signaal.
Erythrulose heeft vier koolstofatomen.
“Tot mijn verbazing zag ik de borden.”
Koud? Ja. De wolk is -250 graden Celsius. Reacties komen nog steeds voor. Glycolaldehyde ontmoet ethyleenglycol. Beide overvloedig. Beiden hangen rond op stofkorrels. Ze botsen tegen elkaar. Stok. Word suiker. Het staat geschreven in Nature Astronomy. De mechanismen zijn duidelijk. De implicatie is luid.
Wat gebeurt er nadat de suiker zich heeft gevormd?
Het regent. Of rijdt op kometen. Ze botsen op planeten. Gekletter. Begraven. Mengen.
Op de vroege aarde hielpen deze dingen bij het maken van RNA. Ribonucleotiden. De originele genetische blauwdruk. Voordat DNA de rol van de robuuste bibliotheek overnam, deed RNA het zware werk. Genen verbinden met eiwitten. Het leven vanaf nul opbouwen.
Miljoenen tonnen. Dat is de hoeveelheid erythrulose die op onze planeet zou zijn gedumpt. Tijdens het Late Zware Bombardement sloegen asteroïden de aarde neer. Biologische soep stroomde uit de lucht.
“Om dit soort regen te hebben meegemaakt… dat lijkt een belangrijke stap te zijn geweest”, merkt Jiménez – Serra op.
Het voedt de prebiotische soep. Het synthetiseert biomoleculen.
Hier is echter het vreemde deel. Je koopt erythrulose voor je kleurtje. Het raakt de dode huid. Reageert met aminozuren. Wordt bruin via de Maillard-reactie. Hetzelfde dat een steakkorst bruin maakt. Kosmische suiker maakt planeten klaar voor leven. Laat uw huid er in de zomer verbrand uitzien. Het universum houdt van een goede parallel.
Professor Yoshihiro Furukawa van de Tohoku Universiteit was blij dit te zien. Hij heeft de asteroïdesuikers zelf gevonden.
“We hebben gewacht op een daadwerkelijke detectie als deze.”
Hij geeft toe dat de kloof groot blijft. De suiker arriveert. De omgeving neemt het over. Wordt het leven? Misschien.
Hoe?
Nog steeds onduidelijk. Wij hebben de ingrediënten. De leveringsmethode is bewezen. De rest?
We zijn het recept nog aan het schrijven. 🍓🌌
