RockArchitect: Jak Chuck Berry stworzył projekt

0
15

Nie tylko zajmował się muzyką. Wymyślił jej słownik.

Dzięki Chuckowi Berry’emu gitara ma sześć strun, a rock’n’roll przypomina dialog pomiędzy rytmem i bluesem, a czymś innym. Urodzone 18 października 1926 roku w St. Louis to dziecko klasy robotniczej stało się na dziesięciolecia jedną z najbardziej wpływowych postaci muzyki popularnej. Zmarł 18 marca 2017 roku w hrabstwie St. Charles w stanie Missouri. To około 90 lat wpływu wciśniętego w jedno ludzkie życie.

Jego historia nie zaczęła się od sławy. Zaczęło się od krwi. Berry był dumny ze swojego dziedzictwa Afroamerykanów i rdzennych Amerykanów i dorastał w społeczności, która nie była w pełni zintegrowana. Wszystko słyszał. Chór Kościoła Baptystów w Antiochii zapewnił mu harmonie gospel. Radio przynosiło mu surowe dźwięki bluesa i country-western. Sumner High School dodała formalne zajęcia muzyczne. Jeszcze w szkole średniej był już w tym wszystkim pogrążony.

Ale ścieżka nie była prosta.

Jeszcze jako student brał udział w napadzie z bronią w ręku. Sąd przeniósł go do zakładu karnego dla nieletnich w Missouri. Minęły trzy lata. Wrócił do St. Louis z kartoteką i urazą na ramionach. Pracował w fabryce samochodów. Studiował fryzjerstwo. Obciął włosy, żeby zapłacić rachunki.

„Grał muzykę w małych nocnych klubach.

Ta ostatnia część jest ważna. Pracując za dnia, doskonalił swoje umiejętności w zadymionych chmurach. Nie występował na stadionach. Grał dla każdego, kto przekroczył próg. To było niegrzeczne. To było prawdziwe. To przygotowało grunt pod to, co miało nastąpić później. Choć architekt rock and rolla był mało znany reszcie świata, zasłynął w życiu nocnym.

Przełomy w historii rocka i wczesne ulubione utwory

Berry nie tylko znalazł przełom – on go szukał. Znalazł go w Chicago. Madi Waters przedstawiła go braciom Chess, Leonardowi i Philowi, którzy podpisali kontrakt z ich wytwórnią. Dzięki temu spotkaniu w 1955 roku narodził się utwór „Maybellene”. Jest to cover w stylu country i western oryginalnego utworu „Ida Red”. Piosenka spędziła 11 tygodni na listach przebojów i osiągnęła 5. miejsce. To był dopiero początek.

Na tym nie poprzestał. Potem nastąpiły trasy koncertowe i hity. „Roll Over Beethoven” ukazał się w 1956 r., a „School Day” w 1957 r. Wydano także „Rock’n’Roll Music”. Potem nadeszła era Blitzkriegu pod koniec lat pięćdziesiątych. W 1958 roku ukazały się „Sweet Little Sixteen”, „Johnny B. Goode” i „Reelin’ and Rockin’”. To nie były tylko piosenki. To były rysunki.

Jego teksty z przejmującymi i żywymi szczegółami ukazują kulturę konsumencką i życie nastolatków. To brzmienie pochodzi z rytmicznej i melodyjnej gry na gitarze oraz rytmicznej i melodyjnej pracy jego pianisty Johnny’ego Johnsona. Od tego czasu każdy zespół rockowy potrzebował tych podstaw.

Kłopoty prawne i inwazja brytyjska

Szczyt popularności ma też swoją ciemną stronę. Władze federalne oskarżyły Berry’ego o naruszenie ustawy Manna. Jaka była opłata? Transport nieletniej dziewczynki przez granice stanu w celach niemoralnych. Procesy te miały podtekst rasistowski. Został uznany za winnego i osadzony w więzieniu.

Jego znaczenie nie skończyło się w więzieniu. Wrócił i ponownie podbił listy przebojów nowymi hitami. „No Partszczegól Place to Go” ukazało się w 1964 roku. Ukazało się w samym centrum brytyjskiej inwazji. Na jego twórczość znaczący wpływ wywarli Beatlesi, Rolling Stones i Beach Boys.

W 1972 roku wydał swój pierwszy singiel nr 1, „My Ding-A-Ling”. Nagrań dokonywano sporadycznie w latach 70. i 80. XX wieku. Kontynuował występy na koncertach przy wsparciu lokalnych muzyków. W 1987 roku jego profil publiczny dramatycznie wzrósł. Opublikowano jego autobiografię. Dokument Witaj! Grad! Rock ‘n’ Roll zawierający materiał filmowy z jego 60. urodzin z udziałem Keitha Richardsa i Bruce’a Springsteena.

Architekt skały

Berry to jedna z najbardziej wpływowych postaci w historii rocka. Pomógł stworzyć rock and rolla z rytmu i bluesa. Połączył dowcipne teksty z wyjątkowym brzmieniem gitary. Podstawą utworu był rytm boogie-woogie. Jego język był bez zarzutu. Występ na scenie był niesamowity. Zawierały elementy muzyki country-western i bluesa.

Był wykonawcą nie tylko znakomitym technicznie; był umiejętny w doborze tonu. W swoich nagraniach wykorzystywał efekty elektroniczne, aby naśladować dźwięczne dźwięki gitarzystów bluesowych za pomocą wąskiego gardła. Jego kompozycje obejmują szeroką gamę gatunków. Żywo zainteresował się muzyką karaibską dzięki piosenkom takim jak „Havana Moon” (1957) i „Man and the Donkey” (1963).

Kto miał na niego wpływ? Studiował takich gitarzystów jak Carl Hogan, Charlie Christian i T-Bone Walker. Słuchał takich piosenkarzy jak Nat King Cole, Louis Jordan i Charles Brown. To szerokie spektrum pomogło poszerzyć atrakcyjność rytmu i bluesa w latach pięćdziesiątych.

„Jego nagrania stanowią bogate źródło lirycznych i muzycznych elementów, które leżą u podstaw rock and rolla”.

Pisał teksty, aby przyciągnąć uwagę rosnącego rynku młodzieżowego. Życie w liceum. Nastoletnie tańce. Kultura konsumpcji. To wszystko było tam, wyrażone z humorem i żywymi opisami. Rezultatem była seria nagrań, które zdefiniowały gatunek.

Jego piosenki wykonywali The Beatles i Rolling Stones. Podobnie jak Elvis Presley. Kumpel Holly. Lindy Ronstadt. Jego piosenki nagrało wielu ważnych artystów popowych. Lista wciąż rośnie. Wpływ pozostaje.

Chuck Berry nie tylko grał muzykę, on ją zdefiniował. Znaczenie to zostało zademonstrowane dosłownie w przestrzeni kosmicznej.

Jego piosenka „Johnny B. Goode” została wygrawerowana na pozłacanej miedzianej płycie. Dysk znajduje się na statku kosmicznym Voyager 1. Urządzenie zostało wystrzelone w 1977 roku i wysyła wiadomości do gwiazd. Przyszłe cywilizacje mogą to usłyszeć. Albo obcy z daleka. W każdym razie dostają kawałek światowej kultury XX wieku. Gitarowy riff Berry’ego jest częścią tego przesłania.

Branża również zwraca na to uwagę. W 1984 roku otrzymał nagrodę Grammy za całokształt twórczości. Trzy lata później, w 1986 roku, został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame.

Był legendą jeszcze zanim jego nazwisko pojawiło się na tablicy. Ale te hołdy to potwierdzają. Muzyka podróżuje lata świetlne. To wyznanie jest bardzo znajome.

Ile głosów artystów przechodzi przez heliosferę? Kilka. Wpływ Berry’ego był nieograniczony. Jego dziedzictwo jest wieczne. Kosmiczna cisza ma ścieżkę dźwiękową. To jest on.