Drie miljoen jaar geleden. Lucie loopt.
Ze weet het nog niet, maar er zit iets in het water. Wachten. Hij heeft een raar bultje op zijn gezicht.
Een team van de Universiteit van Iowa ontdekte wie het was. Ze noemden het Crocodylus lucivenator. Welke, eerlijk gezegd? Een beetje vertaald naar ‘Lucy’s Hunter’. Het voelt een beetje dramatisch aan, maar accuraat genoeg voor de Pliocene wetlands van Hadar, Ethiopië. Deze krokodil bestond niet alleen in de buurt; het domineerde. Hij leefde van 3,4 tot 3 miljoen jaar geleden en overlapte perfect met Australopithecus afarensics, de soort van Lucy.
Lucy was natuurlijk belangrijk. Gevonden in 1974. Oudste complete voorouderskelet sinds een tijdje. Bewezen dat het staan op twee benen al bestond voordat de hersenen groot werden. Maar terwijl Lucy bezig was met het ontdekken van tweevoetigheid, werd haar omgeving geregeerd door tanden en water.
Grootte is belangrijk
Hoe groot hadden we het over? Ongeveer 12 tot 15. Misschien een voet of twee langer.
Gewicht verstandig? Volwassenen gaven de weegschaal een fooi van 600 tot 1.300 lbs. Het was niet zomaar een reptiel. Het was het beste roofdier. Vergeet de leeuwen en hyena’s van de savannes. In het rivierachtige struikgewas van Hadar was deze krokodil koning. Het verborg zich onder de oppervlakte, stil. Hinderlaag-modus. Dieren komen iets drinken, ze krijgen een lunch.
“Het is vrijwel zeker dat dit op Lucy’s soort zou hebben gejaagd.”
Dat is Christopher Brochu. Hij doceert aardwetenschappen in Iowa. Hij schreef het papier. Hij zegt niet dat ze Lucy hebben gepakt. Dat kunnen wij niet weten. Eén skelet vertelt niet een verhaal over elke individuele maaltijd. Maar de bedoeling? Daar was het. Het diner stond op het menu.
Het gezicht verraadde het. Goed. De snuit wel.
Brochu heeft 35 jaar lang oude krokodillen bestudeerd. In 2016 was hij in Addis Abeba. Museumbezoek. Hij keek naar deze botten en zijn kaak raakte feitelijk de grond.
De bult.
Precies in het midden van de snuit. Nijlkrokodillen? Nee. Amerikaanse krokodillen? Ja. Het is een weergavekenmerk. Mannetjes laten hun hoofd zakken. Pronken. Flirten met vrouwen misschien? Wij oordelen niet. Maar de wetenschap zegt dat de bult voor signalering was.
Er zat ook een extra lang stukje voorbij de neusgaten. Zeer modern ogend. Langwerpig. In tegenstelling tot zijn buren.
Botkneuzingen en gevechten
Het team vond niet slechts één tand. Ze hebben 121 fossielen. Schedels. Kaak stukken. Tientallen individuen. De meeste waren fragmenten, zoals het vinden van een legpuzzel verspreid over drie provincies. Maar sommigen vertelden betere verhalen.
Stephanie Drumheller keek aandachtig naar één schedel. Ze woont nu in Tennessee, maar promoveerde in Iowa. Ze vond genezen verwondingen. Bijtsporen. Oude. Vers? Nee, oud. Het dier overleefde een gevecht. Met nog een krokodil waarschijnlijk.
Gezichtsbijten is een klassieke zet. Winnaar of verliezer? We weten niet wie er heeft gewonnen. We weten alleen dat de jager wegliep.
Hadar zelf is bijzonder. Een UNESCO-werelderfgoedlocatie. Bossen. Galerijen van bomen langs rivieren. Graslanden die in de loop van de tijd in natte moerassen zijn veranderd. Terwijl drie andere krokodillensoorten verder naar het zuiden in de Rift Valley rondhingen, was Lucy’s Hunter eigenaar van dit stukje grond. Geen concurrenten. Alleen het water, en wat dan ook durfde te drinken.
Het duurde. Door veranderingen in het klimaat en door veranderende habitats bleef het bestaan. Misschien omdat het zo verdomd efficiënt was. Of misschien omdat niemand anders zijn niche kon vullen.
Waarom geven we om een dode krokodil van miljoenen jaren geleden?
Waarschijnlijk omdat we ons graag voorstellen dat onze voorouders in gevaar verkeren. Het voegt spanning toe aan het verhaal van de menselijke evolutie. We liepen niet alleen maar veilig rechtop. Wij waren tussendoortjes. Mogelijke tussendoortjes. Het landschap was toen natter, donkerder en hongeriger.
Het geld voor dit werk kwam van NSF, de Leakey Foundation. USIP ook in Iowa.
We hebben het lichaam nog steeds niet. Niet echt. Gewoon afdrukken van botten in de rotsen. Een bult hier, een genezen wond daar. Een gok over paringsdisplays. De rest is water, verloren door de tijd.
